Dwa

Chciałbym umieć rozmawiać z każdym, a wszystkie myśli

Wbijają się jak kły, morderczy wyścig

I nigdy sam do końca nie wiem o co im chodzi
Czy w dniu narodzin przeklnąłeś mnie, Boże

Wczoraj był śmiech, a dzisiaj włożę

Do mordy garść kłamstewek, może pomoże

Uporządkować sufiksy słów, co tworzą zdania

Co rano nie mam sam do siebie krztyny zaufania

Przestań mnie drapać i rozpierdalać blizny

Dławię się goryczą, wiem, że bezwstydny

Charakter narcyza i Piotrusia Pana

Pozwala na to, aby wylać osobisty dramat

Dla Ciebie rozstawić mylne drogowskazy

I nie żyw urazy, czasem nie wiem, kim jestem

Przeraża mnie ciasnota i otwarta przestrzeń

Ja sam blokuję dostęp, do tego co jest wieczne



(Jest we mnie miliard głów...)

(Jest we mnie miliard głów...)

(Jest we mnie miliard głów...)

(Jest we mnie miliard...)



Kopię co wieczór gołymi rękami

Ziemię, biorę na gałąź skrzywionymi snami

Bo nie chcę być rzucany w zupełnie inny wymiar

Naprawdę nie mogę już tego wytrzymać

Chcę trzymać się głęboko, nie cofnę czasu

Chłopczyk się skupił gdzieś w głębi lasu

I ciągle pod czaszką toczy się wojna

Nawet nie klęczę, muszę się czołgać

Żreć gówno wysrane, porażki Stwórcy

Spierdalaj, dobrze wiem, jestem obrazoburczy

Nadejdzie dzień, gdy zapłoną niebiosa

Ktoś dogasił moje życie o nuklearny opad

I jak to jest, popatrz na to, co nie goni

Własnej twarzy, wrogości, i kto poskromi

Bez litości upokorzyć, nakarmiona pycha

Czy musiało [?] kurwa, powoli zdycham tu sam

More by 303

All 303 songs →