Konsternacja

from Mimo wątpliwości (2014)
[Zwrotka 1]

Mój nastrój płata mi figle od emocjonalnych ukłuć

Ciągłe przeplatanie się antagonistycznych uczuć
Nie rozumiem twoich słów, mimo że znam litery

Reaguję uśmiechem, chociaż sam nie wiem czy szczerym

Pochłania mnie monotonia jak zwykle

Codzienna rutyna i chyba już do niej przywykłem

Skrzypiący śnieg pod podeszwą ciągle jest jedyną zmianą

Podobno zmienia się data, chociaż co dzień to samo

Przeraża mnie konserwatyzm i kuje mnie w oczy

Świadomość, że dziś nic nie jest w stanie mnie zaskoczyć

Realia są limitem dla niematerialnych zysków

A każda drobna radość wynika z optymizmu

Na drodze do spełnienia, kiedy chodzę po niej mniemam

Że jestem skazany na niepowodzenie jak Wena

Z kolejnym krokiem częściej czuję się osamotniony

Otoczony tłumem nic nieznaczących znajomych



[Zwrotka 2]

Tyle było cennych dni zmarnowanych

Myślę o tym, gdy bez celu szwendam się między kamienicami

Czuję na sobie ciężar, ale nie ulegam presji

Choć dotykam butem ziemi, to czuję się nieobecny

Wieje wiatr, choć nie czuję, żebym mógł się przeziębić

Odbieram zbyt mało bodźców, żebym czuć się przyziemnym

Tracę kontakt ze światem i znajomymi

Bo znam ich za dobrze, żeby jeszcze chcieć rozmawiać z nimi

Jestem w rzeczywistości, moje nogi po niej idą

Mimo to czuję się, jak oddzielony grubą szybą

I częściej mam dosyć ludzi, zanim usnę

Szwendam się nocą po mieście, kiedy jest już puste

Żyję swoim własnym filmem, częściej zarywając noce

Śpię na lekcjach, w szkole patrzą się na mnie jak na idiotę

Biorę oddech, coraz mniej do mnie dociera

Chociaż z pozoru raczej nie byłem typem outsidera



[Zwrotka 3]

Wciąż rysuje się granica między mną a otoczeniem

Każda chwila jest za mgłą - jakby była już wspomnieniem

Sprawy tracą wartość i nie chodzi tu o cenę

Perspektywa przemijania wciąż odbiera im znaczenie

Chwile przelatują obok błędnie

Patrzę na nie z boku, stały mi się obojętne

I nie wiem czy to miało być tak zaaranżowane

Nie potrafię brać już życia z większym zaangażowaniem

Inni idą za rękę z panną

Ponoć to sposób na stabilizację emocjonalną

Ja, choć czasem szukam swojej, żeby wypełnić tą pustkę

Przez zbyt wiele porażek nie nastawiam się na sukces

Odczuwam samotność, kiedy uciekają chwile

Przyzwyczaiłem się do niej, a nawet ją polubiłem

A w mojej głowie wciąż mieszanka nastrojów

Zbliża się świt - chyba czas wracać do domu

More from Mimo wątpliwości (2014)

More by Edzio

All Edzio songs →