นอน (NONE)
[Verse 1: F.HERO]
ปิดตาหลับ แล้วก็ขับตานอน
สี่โมงเย็นลุกออกจากเตียง เริ่มต้นชีวิตอีกตอน
ตามที่พระท่านสอนท่านสั่ง ท่านสอนประศาสนพร
โลกมนุษย์ ปุถุชนก็ไม่ต่างจากละคร
รุ่มร้อนลุ่มหลง ล้วนแต่แฝงด้วยประสงค์
บ้างติดการพนัน บ้างก็หันไปติดผง
บางคนก็ไม่สนที่ Ent ไม่ติดจุฬา
คิดว่าโชคดีนักหนาเท่าไรแล้วที่มีบุญได้เกิดมา
ยังไม่มีภรรยาก็ไม่ถึงกับพรรณา
ไม่มีแก้วแหวนเงินทอง ก็ไม่เดือนร้อนร้องขอกับจันทรา
จันทร์เจ้าขา ฉันไม่ขอข้าวขอแกง
ฉันไม่ขอแหวนทองแดง
ขอแค่พรุ่งนี้ให้ฉันยังมีแรงต่อสู้กับอุปสรรคที่ผ่านเข้ามา
ให้กายใจฉันยังไม่อ่อนล้ากับเรื่องราวที่ทำเธอเป็นหน็บชา
เหนื่อยนัก แค่อยากจะพักก็ปิดตา
ล้มตัวลงนอนให้ใจพักผ่อนกับกายา la la
[Chorus: Noey Suburbian]
ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสน
ได้คิดถึงฝัน ฉันก็สุขล้น
เท่านี้ฉันก็เพียงพอและไม่เสียใจ
ก็มีหนึ่งวันที่คนจะสน
และในวันนั้นตัวฉันคงหลุดพ้น
ปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้าย และขอนอนก่อน
[Verse 2: F.HERO]
I'm so young อย่าเพิ่งพากันชัง อยากให้เปิดใจฟัง
อย่าเพิ่งเดินหนีปิดประตูปังๆ ดังๆ
บางครั้งที่ผมน่ะดื้อรั้น
ที่ผมทำผิดพลั้ง ที่ผมทำความผิดซ้ำ
ย้ำตอก ให้คนพากันมองผ่าน
ผู้ใหญ่มองดูแค่เปลือกแล้วบอกว่าผมไม่เอาถ่าน
ไม่ยอมอ่าน ถึงเบื้องลึกในจิตใจ
ไม่ทันได้มองสักนิด ไม่ทันใกล้ชิดก็ปิดไฟ แล้วจากไป
ทำใจอยู่ลำพัง ไม่เป็นไร ใครไม่ฟัง
จะทำยังไงก็ในเมื่อชีพยังไม่พัง
ทลายยังไม่ตาย ยังไม่วาย ยังไม่คลาย
หน้าไม่อาย ตาไม่ลาย
ลูกผู้ชายจะไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ล้มแล้วยังลุกได้
มีแต่คนตายเท่านั้นที่แพ้พ่ายตลอดกาล
ข้ามมหันต์นภสายธาร
ปลิดปลงแต่วิญญาณแล้วเสพซึ้งถึงนิพพาน
[Chorus: Noey Suburbian]
ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสน
ได้คิดถึงฝัน ฉันก็สุขล้น
เท่านี้ฉันก็เพียงพอและไม่เสียใจ
ก็มีหนึ่งวันที่คนจะสน
และในวันนั้นตัวฉันคงหลุดพ้น
ปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้าย และขอนอนก่อน
[Verse 3: F.HERO]
ก็ดันไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง
ที่พอทำอะไรผิดแล้วเอาแป๊ะเจี๊ยะมาใส่ซอง
ไม่มีบ้านหลังใหญ่ ไม่มีรถ Citroen
แต่กายมือเท้าฉันยังอยู่ครบครันทั้งสามสิบสอง
ได้ครอบครองทางเดิน ชีวิตของตัวเอง
ไม่ต้องขมขื่นฝืนทนกล่ำกลืนแม้ว่ามันจะวังเวง
ไม่เคยกลัวเกรง ตัวเองต้องพึ่งตน
อย่างน้อยฉันก็ภูมิใจที่ยังได้เกิดมาเป็นคน
ได้สู้ทนได้ดิ้นรนชีวิตบนถนน
หลายครั้งที่ฉันล้มลง แต่ไม่เคยยอมเลยสักหน
หลายครั้งสับสนกับความฉ้อฉลของสังคม
เมืองที่วุ่ยวาย โหวกเหวก วิเวก และวกวน
เดินชนปัญหา กับกิเลสตัณหา
ที่มีเพียงใจของฉันเป็นเพื่อนให้คำปรึกษา
อบายมุข ล้มแล้วลุก สุขแล้วทุกข์ นี่ละหนา
ดันเกิดมาเป็นมนุษย์ มันจึงเป็นเรื่องธรรมดา
[Chorus: Noey Suburbian]
ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสน
ได้คิดถึงฝัน ฉันก็สุขล้น
เท่านี้ฉันก็เพียงพอและไม่เสียใจ
ก็มีหนึ่งวันที่คนจะสน
และในวันนั้นตัวฉันคงหลุดพ้น
ปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้าย และขอนอนก่อน
ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสน
ได้คิดถึงฝัน ฉันก็สุขล้น
เท่านี้ฉันก็เพียงพอและไม่เสียใจ
ก็มีหนึ่งวันที่คนจะสน
และในวันนั้นตัวฉันคงหลุดพ้น
ปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้าย และขอนอนก่อน
ปิดตาหลับ แล้วก็ขับตานอน
สี่โมงเย็นลุกออกจากเตียง เริ่มต้นชีวิตอีกตอน
ตามที่พระท่านสอนท่านสั่ง ท่านสอนประศาสนพร
โลกมนุษย์ ปุถุชนก็ไม่ต่างจากละคร
รุ่มร้อนลุ่มหลง ล้วนแต่แฝงด้วยประสงค์
บ้างติดการพนัน บ้างก็หันไปติดผง
บางคนก็ไม่สนที่ Ent ไม่ติดจุฬา
คิดว่าโชคดีนักหนาเท่าไรแล้วที่มีบุญได้เกิดมา
ยังไม่มีภรรยาก็ไม่ถึงกับพรรณา
ไม่มีแก้วแหวนเงินทอง ก็ไม่เดือนร้อนร้องขอกับจันทรา
จันทร์เจ้าขา ฉันไม่ขอข้าวขอแกง
ฉันไม่ขอแหวนทองแดง
ขอแค่พรุ่งนี้ให้ฉันยังมีแรงต่อสู้กับอุปสรรคที่ผ่านเข้ามา
ให้กายใจฉันยังไม่อ่อนล้ากับเรื่องราวที่ทำเธอเป็นหน็บชา
เหนื่อยนัก แค่อยากจะพักก็ปิดตา
ล้มตัวลงนอนให้ใจพักผ่อนกับกายา la la
[Chorus: Noey Suburbian]
ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสน
ได้คิดถึงฝัน ฉันก็สุขล้น
เท่านี้ฉันก็เพียงพอและไม่เสียใจ
ก็มีหนึ่งวันที่คนจะสน
และในวันนั้นตัวฉันคงหลุดพ้น
ปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้าย และขอนอนก่อน
[Verse 2: F.HERO]
I'm so young อย่าเพิ่งพากันชัง อยากให้เปิดใจฟัง
อย่าเพิ่งเดินหนีปิดประตูปังๆ ดังๆ
บางครั้งที่ผมน่ะดื้อรั้น
ที่ผมทำผิดพลั้ง ที่ผมทำความผิดซ้ำ
ย้ำตอก ให้คนพากันมองผ่าน
ผู้ใหญ่มองดูแค่เปลือกแล้วบอกว่าผมไม่เอาถ่าน
ไม่ยอมอ่าน ถึงเบื้องลึกในจิตใจ
ไม่ทันได้มองสักนิด ไม่ทันใกล้ชิดก็ปิดไฟ แล้วจากไป
ทำใจอยู่ลำพัง ไม่เป็นไร ใครไม่ฟัง
จะทำยังไงก็ในเมื่อชีพยังไม่พัง
ทลายยังไม่ตาย ยังไม่วาย ยังไม่คลาย
หน้าไม่อาย ตาไม่ลาย
ลูกผู้ชายจะไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ล้มแล้วยังลุกได้
มีแต่คนตายเท่านั้นที่แพ้พ่ายตลอดกาล
ข้ามมหันต์นภสายธาร
ปลิดปลงแต่วิญญาณแล้วเสพซึ้งถึงนิพพาน
[Chorus: Noey Suburbian]
ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสน
ได้คิดถึงฝัน ฉันก็สุขล้น
เท่านี้ฉันก็เพียงพอและไม่เสียใจ
ก็มีหนึ่งวันที่คนจะสน
และในวันนั้นตัวฉันคงหลุดพ้น
ปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้าย และขอนอนก่อน
[Verse 3: F.HERO]
ก็ดันไม่ได้เกิดมาบนกองเงินกองทอง
ที่พอทำอะไรผิดแล้วเอาแป๊ะเจี๊ยะมาใส่ซอง
ไม่มีบ้านหลังใหญ่ ไม่มีรถ Citroen
แต่กายมือเท้าฉันยังอยู่ครบครันทั้งสามสิบสอง
ได้ครอบครองทางเดิน ชีวิตของตัวเอง
ไม่ต้องขมขื่นฝืนทนกล่ำกลืนแม้ว่ามันจะวังเวง
ไม่เคยกลัวเกรง ตัวเองต้องพึ่งตน
อย่างน้อยฉันก็ภูมิใจที่ยังได้เกิดมาเป็นคน
ได้สู้ทนได้ดิ้นรนชีวิตบนถนน
หลายครั้งที่ฉันล้มลง แต่ไม่เคยยอมเลยสักหน
หลายครั้งสับสนกับความฉ้อฉลของสังคม
เมืองที่วุ่ยวาย โหวกเหวก วิเวก และวกวน
เดินชนปัญหา กับกิเลสตัณหา
ที่มีเพียงใจของฉันเป็นเพื่อนให้คำปรึกษา
อบายมุข ล้มแล้วลุก สุขแล้วทุกข์ นี่ละหนา
ดันเกิดมาเป็นมนุษย์ มันจึงเป็นเรื่องธรรมดา
[Chorus: Noey Suburbian]
ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสน
ได้คิดถึงฝัน ฉันก็สุขล้น
เท่านี้ฉันก็เพียงพอและไม่เสียใจ
ก็มีหนึ่งวันที่คนจะสน
และในวันนั้นตัวฉันคงหลุดพ้น
ปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้าย และขอนอนก่อน
ไม่มีใครรัก ไม่มีใครสน
ได้คิดถึงฝัน ฉันก็สุขล้น
เท่านี้ฉันก็เพียงพอและไม่เสียใจ
ก็มีหนึ่งวันที่คนจะสน
และในวันนั้นตัวฉันคงหลุดพ้น
ปล่อยใจเป็นครั้งสุดท้าย และขอนอนก่อน