Głuska

[Intro]

Skup się, to jest o poważnych rzeczach numer
[Zwrotka 1]

Dziewczyna, patrzę na nią, powiedz, co jej jest?

Oczy puste, takie szare, już nie ronią łez

Siwe węgle bez zapałek nie rozpalą się

Powiedz co w sobie zabiła bo nie talent, nie

Dzisiaj tworzy akwarelą, kartka chłonie szkic

Jej szkicownik to jej pamięć, jej pamiętnik z chwil

Tylko niech nie mówi "Amen" jak niektórzy z tych

Którzy robią próbę węzła na klamce od drzwi

Trzymam ten szkicownik w dłoniach, obraz, obraz - my

Gapiący się na tą kartkę, na rysunek i

Czarne szpitalne łóżko, a na środku siedzi ona

Pod szklaną pokrywą myśli postać mocno skulona

Nad nią duża dłoń doklejona, przy palcach ma czarne sznurki

Którymi krępuje ptaki chcące odlecieć z kartki

Pytam ją czyja dłoń, "Boga chyba" - odpowiada

I widzę jak nie jest pewna co jej umysł zakładał

Kto władał nią w tamtej chwili kiedy rodzice stwierdzili

Że sama już nie ma siły, że gdzieś już przekroczył się limit

Zdrowego rozsądku i przywieźli ją tu, by mogła zacząć coś od początku

Znaleźć znów swój pokój, nie czuć pustki w środku



[Refren]

To mogło spotkać Ciebie, boisz się takich miejsc

Myślisz, że to wariaci, że nie mają serc

Pomyśl gdybyś władzę stracił nad myślami, wiesz

Czy nie wiedziałbyś nic czy chciałbyś coś chcieć?

Oczekiwałbyś szacunku, zrozumienia też

A to spada jak grom z nieba, może spotkać Cię

Traktuj ludzi jak braci i to zwróci się

Nie rozrywaj epitetów, argumentem nie jest śmiech

Nie zawsze pomaga lek i muszą żyć z wizjami

Oglądnij piękny umysł - oni są geniuszami



[Zwrotka 2]

Ma na imię Dyzio, bluzka na nim nie jest świeża

Wszyscy pacjenci w klinice starają się go unikać

Często dobrze się miewa, czasem miewa napady

Rzuca czymś, niszczy coś, salowy nie daje rady

Wtedy patrzy: izolatka, zamykają go

Przecież on nie musi krzywdzić, wy krzywdzicie go

Mówi tak ostrożnym głosem, ma spokojny ton

Gdy za chwilę jednym ciosem strąci z hukiem coś

Bo ciężko mu integrować wszystkie zmysły wciąż

To co dla nas oczywiste to dla niego to mrok

Dla niego to szok, gdy melodii głośny splot

Uderza w jego uszy niczym nieproszony gość

Autyzm - myślę choć bez pewności to

Pewność mam, że los okrutny nie oszczędza mąk

Upokarza dobre dusze, nie wiem gdzie dziś są

Obecni ciągle ciałami, lecz daleko stąd

[Tekst - Rap Genius Polska]

More from Szmaragdowa Szczerość (2013)

More by AdMa

All AdMa songs →