Sople sekund

[Refren: Kasia Kubik] x2

Spójrz człowieku, jak topnieją sople sekund

Zatrzymaj się na chwilę
Wiedz, że nie ujrzysz tego w biegu



[Zwrotka 1: Hukos]

Ludzie niesądzeni, a skazani

Bo karą dla nich, że już nie czekają na nic

Podam przykład pewnej pani

Wokół ludzie zaganiani byli

I tylko ona szła powoli niewolniczka własnej doli

Opuchnięte bolą nogi i kręgosłup przygarbiony

Laska w dłoni, to towarzysz każdej drogi

Ciało pokryte zmarszczkami hodowanymi latami

Dla niej miasto bastion granic

Krawężniki są schodami, a schody Himalajami

Ilu takich między nami na świat są przywoływani

Ciągle nowi, twarze młode

Oni ostatni świadkowie odejścia swoich pokoleń

Zanim możesz spytaj, ona chętnie ci opowie

Nim spiszę do końca swą opowieść



[Refren: Kasia Kubik] x2



[Zwrotka 2: Cira]

Siada przed lustrem chustkę mokrą od łez odkłada

Zastyga w bezruchu, zaczyna w duchu opowiadać

Pamiętam, jak byłam mała, miałam lat parę

Nie mogłam wyobrazić sobie siebie starej

Co było dalej? wolność była mi bliska

Los, blask niósł, a nie troską tryskał

Ale iskra dzieciństwa prysła, koniec

Wczesna młodość, dość często tęsknię do niej

Powiew lat dorosłych zapoczątkował ślub mój

Związek, cieszę się, choć przeszedł wiele prób już

Prócz prób w trud różnych momentów szczęścia

Mój cud, w końcu narodziny dziecka - to córeczka

Reszta nie tak ważna wtedy

Gdy była tym słońcem na nękające biedy

Kiedy się obejrzałam, sama stała się dojrzała

Suknia, welon, kłótnia, przełom maja

Ja namawiam ich żeby zamieszkali u mnie

Majątku szczątki, początki bywają trudne

Stało się, cztery osoby pod jednym dachem

Wkrótce pięć i sześć bliźniacze wnuki za jednym zamachem

Ja ze strachem zerkałam w przyszłość

Mimo tego, że powodzić się zaczęło szybko

Fart fortuny, niewart otrutych więzi

Dystans moc zyskał w połyskach pieniędzy

Między innymi temu po paru latach w marcu

Wszystko zgasło, transport do domu starców

(Spójrz człowieku, jak topnieją sople sekund)

Dom spokojnej starości, kto mu dał takie miano

Chory schron samotności, czemu tak go nie nazwano?

Halo, mamo, to ja twoja miłość

Raz na dwa lata odwiedzin częstotliwość

Zażyłość prysła, wraz z obrazą do mego dotyku

Odstawiona, jak eksponat do skupu antyków

To jak artykuł o zapomnianym Bogu

Oddany miastu zwiastun gorzkiego nekrologu



[Refren: Kasia Kubik] x4

[Tekst i adnotacje na Rap Genius Polska]

More from Ostrze moich oskarżeń (2007)

More by Hukos

All Hukos songs →