Synergia

from VORTEX_EP (2015)
[Zwrotka 1]

Wszyscy tak samo anonimowi, z żadną uwagą idą przed siebie

Zamurowano jak kamień milowy i drogę wytarło nam przeznaczenie
Znani w ogóle, masz gdzieś istnienie - tani argument. Jak mamy zrozumieć się, zacznę od siebie

Otwieram akapit, więc sam nie ocenię

Treść nie spada, jak pióro, mi lekko na papier

W zasadach to ująć jest ciężko, nie znacie się

Ja znaczę z nią tyle, co noworodek. Co dzień ją tworzę, zabiję za nią

Warci bez siebie nic obydwoje, też nie wiem, czy skończę operę mydlaną

Jak ją zacząłem, zanika mi pamięć, by w nocy przypomnieć to sobie przez flashback

'czy mogłem coś zmienić na lepsze?'

To samo mam w głowie od miesięcy, co rano chcę zmieścić te setki słów

W pętle. Co z tego, kolejny raz mylę pojęcie, kompleksy powodem, więc wiele głów

Wejdzie w nią. Lepsze zło odpuścić na zawsze

Pierdolę Wasz lament, to ja daleko zajdę

Po oobe niestraszne mi żadne koszmary

30 tysięcy i już mnie kojarzysz

Przechylam kielon z żalem na swoją stronę, jak szalę

I nie widać brzegu, gdy nawet ja, nie wiem, co czułem, gdy to pisałem

I widać reguł brak, może to wcale nie było pisane mi. Z tym stanem żyć nie mam zamiaru ciągle

Choć wiem, że przystanek Vortex, jest jak igranie z ogniem

Bo powiem więcej, niż gdziekolwiek, od początku to było umowne

Głos rozsądku domaga się roszczeń, a struny głosowe stroją się na pogrzeb

Jakkolwiek wygląda Twój nastrój w ten dzień, bądź pewien, że w smaku będzie słono

A kolorów nie ma za wiele i deszczu łez, którym zachłysnął się, tonąc (pod ziemią)



[Hook]

(oni zachłysną się tonąc)



[Zwrotka 2]

Mamy kilka zaległych spraw - CSI, opowiem Ci cały scenariusz

Sami Swoi - komedia bez kłamstw, a i tak nie liczę stałych upadków

Cały czas brak słów, zakrył wrak piach już

Zmartwychwstać, sacrum? Absurd, to nie biała flaga, lecz tajfun

Więzień wierszy, modlitwy, rozterki; czasami oziębły jestem

I nie wiem, co znaczy 'sępie miłości', wiem, że tętnię

Gołębim sercem do jednej, choć koneksje bywają burzliwe

Konsekwencje, bo mamy na tyle odwagi, żeby naprawić to uczciwie

Zabawy stworzyły lawinę, która przygniata do teraz

Jebane perpetuum mobile, po jakim czasie to do mnie dociera?

Zobaczyć prawdę w oczach - to sprawa sumienia

Ponad tym jest alegoria, nie mam usprawiedliwienia

Ktoś zagląda mi w duszę, gdy duszę to w środku

Pora poznać skutek ucieczki rozsądku

Scenariuszem był koniec, ale nie utniesz nici

Przerwiemy wspólnie, odpoczniesz w minutę ciszy

I może niczym Cię nie zaskoczę więcej, ale zostanę tu

Wygodniej mi leżeć z Tobą; pokuszę miłość, kiedy zastanę grób

Zatracę pokusę i przekłamania dla nas

A z rana obudzisz się jak prawdziwa pierwsza dama



[Zwrotka 3]

Mamy wszystko i nic (wszystko i nic), i nieziemską cierpliwość (mamy ją)

Aby wszystko i nic (wszystko i nic), na wieczność starczyło nam (mimo wad)

Stworzyliśmy dosłownie oddzielny świat

Z prostych słów, potrzebny nam

Odetchnij dumnie jak szlachetny ptak

Anielskich barw brakowało przy mnie, a przez nich szlak

Trafiał jak nalot i spadał cyklicznie

I nie przyjmowałem do siebie, że życie

Może być inne i Ty mnie wyrwałaś

Intymnie, od zaraz nastała wspaniała odmiana

Aranż życia - to najtrudniejsze

Jak zdarta płyta, mam ślady po klęsce

Przeżyłbym więcej, gdyby nie Ty

Ale: czy bez takiej chwili warto jest żyć?

Trzymam więc burzę jak na dłoni, czy mam pozwolić na niepowodzenie?

Widać wciąż czas, jak nas goni, mijam swobodnie obrane mi cele

I ciężko Ci będzie się z tym oswoić, jeśli postawię na muzykę

Za tę płytę jestem w stanie nie zdać, poprawię oceny jak nauczyciel

A za kilka lat przyznam matce, że sztuka to inteligencja

Litery w wierszach, stawię na treść nad

Piszę, by nie stać w nudnym miejscu i takim samym się nie stać

Synergia w mieście niezdar, przeciętność żegnam

Enigma to nasza kwestia, choć niekiedy nawet elita nie sięga tu wzrokiem

More from VORTEX_EP (2015)

More by 2na

All 2na songs →