Zły

from Pogrzeb (2009)
Ja od zawsze byłem zły

Nie miewałem dobrych dni

Ja od zawsze byłem zły
Zawsze tak mówili mi

Ja od zawsze byłem zły



Bo jak miałem osiem lat to zajebałem pierwszy baton

I colę z lodówki ziom, bo było lato

Nie minęła doba, widać ten styl mi się spodobał

I rozjebałem szybę sklepu z poniesioną stratą

Dziś wciąż chcę więcej, bo nic mnie nie boli

Gdy na pocięte ręce wysypuję kilo soli

Wokół na ogół mówią, że ten to paranoik

A ja czekam na szansę by kogoś znów zapierdolić



Kto by pomyślał, studio to kiedyś była przystań

Miałem patent na rap, szanse by to wykorzystać

Umiałem powstrzymać się od tego gówna, utrzymać dystans

Teraz znów to trzyma mnie, sprowadza na wykoleiska

I znów budzę się i chcę patrzeć jak krew z niej tryska

Z tej którą zgarnąłem wczoraj na spokojnie, nie w piskach

Teraz dostanie coś za to, że z niczym się nie liczy

Oprócz tego żeby klienta podliczyć, dziwka



Ja od zawsze byłem zły

Nie miewałem dobrych dni

Ja od zawsze byłem zły

Zawsze tak mówili mi

Ja od zawsze byłem zły



Gdy kończyłem podstawówkę już nie dało mi się pomóc

Zamiast śnić o dużych cyckach, śniłem o pogrzebach ziomów

Miałem swoje małe zoo, na ogródku z tyłu domu

Pełne trupów zwierząt zajebanych po kryjomu

Dzisiaj wciąż jest mi mało, a gdy przecinam ciało

Nie czuję bólu, tylko wobec tego świata żałość

Rodziny z portfeli płaczą, że się nie należało

A ja uśmiecham się, bo wiem, że to będzie trwało



Kto by dał wiarę, rap dał spokoju lat parę

Ręce nie drżały jak dawniej, gdy w nich mikrofon trzymałem

Jak ten dystans, do tych spraw o których zapomniałem

Jednak dziś mam znów powód by zabić stłumiony talent

Ona dochodzi do siebie, wie że coś nie tak z ciałem

Mówiłem, że lubię ostro i nie żartowałem

Widzi, że jej krew mieni się jak brokat

A kątem oka dostrzega ciała koleżanek, popatrz



Ja od zawsze byłem zły

Nie miewałem dobrych dni

Ja od zawsze byłem zły

Zawsze tek mówili mi

Ja od zawsze byłem zły



Gdzieś tak w połowie liceum rozkręciło się na dobre

Uznałem, że to nie ja, ale ten świat ma ze mną problem

Poczułem ulgę, choć powiesz, że to okropne

Gdy obserwowałem pierwszy mojego autorstwa pogrzeb

Dziś rano przypomniało to nawet mi się

Gdy kawałkiem szkła uwalniałem schowaną pod skórą ciszę

To dzieło, tak jak byś naświetlał na nowo kliszę

Kiedyś będą się modlić o to byśmy w dzień spotkali się



A pomyśleć, że wszystko końca było blisko

Kartki i mikrofon gasiły we mnie zła igrzysko

Zacząłem potrzebować tego na co mówisz bliskość

Z nadzieją w sercu, a w oczach z iskrą

Ta iskra zgasła, ona gaśnie podobnie do niej

Pewnie by mnie udusiła, gdyby jeszcze miała dłonie

Patrzę tak na nią jak w pustce swego dechu tonie

I mówię, że zostanie tu na zawsze, że to koniec



[Tekst i adnotacje na Rap Genius Polska]

More from Pogrzeb (2009)

More by Miuosh

All Miuosh songs →