Bon Jovi

from Pan z Katowic (2014)
[Verse 1]

Muszę się trzymać tego co mam

I nic mi po wiedzy, czy podołam temu
Każde z ich spojrzeń na pamięć znam

Choć Tobie wydaje się, że jest ich zbyt wielu

Ej, nie mam już ponoć celu

Kurwa, weź przeliteruj im prawdę

Większość z nich trzyma duszę w portfelu

Oddaliby wszystko, żeby grać tutaj za mnie

Jest siódmy dzień sierpnia, czwarta piętnaście

Właśnie mija trzynasty rok i

Jestem pewien, że gdy wkrótce zgasnę nad

Moim grobem rzadko spotkasz tłok

Każdy kolejny krok przybliża mnie do niej

Wijącą się w spazmach na łożu róż, niech

Wreszcie położy na mnie swoje dłonie

Ja niczego innego nie muszę mieć tu



[Ref: x2]

Potrzebuję usłyszeć, że chcesz mnie

Że wierzysz we mnie tak ślepo

Muszę wiedzieć, że przede mną brzeg jest

Nawet jeśli ma być daleko

Nawet jeśli brakuje nam czegoś znów

Nie chce wiedzieć nigdy

Bez tych kilku rzeczy, nie mam nic z tego, tu

żyje modlitwą innych





[Verse 2]

Mój syn będzie pisać o mnie

I choć nie poznał mnie, nie umie zapomnieć

Ojciec był jak toczący się kamień ponoć

A jeśli upadał to tylko, jak żołnierz

Ej, tylko tak

Choć nie słuchał niczyich rozkazów nigdy

Ponoć trzymał w garści cały świat

A tylko kobiety potrafiły go skrzywdzić

Mój ostatni rok był dziwny

Długi jak nasze blizny, pech, gwałt i wiarę

Wydawają się być mniejsi niż mali wciąż

Jadąc po słońcu na koniu ze stali

I znów, widzę ją w oddali

Leżąc pośród róż woła mnie ciszej

Niech da mi tutaj jeszcze pięć minut

A potem może odebrać mi życie



[Ref: x2]

Potrzebuję usłyszeć, że chcesz mnie

Że wierzysz we mnie tak ślepo

Muszę wiedzieć, że przede mną brzeg jest

Nawet jeśli ma być daleko

Nawet jeśli brakuje nam czegoś znów

Nie chce wiedzieć nigdy

Bez tych kilku rzeczy, nie mam nic z tego, tu

żyje modlitwą innych

More from Pan z Katowic (2014)

More by Miuosh

All Miuosh songs →