[Refren x2]

Co zrobisz, gdy przyjdę pod drzwi

Nienajedzony i uczuć głodny?
Czy zyskasz coś, gdy wszystko stracę?

To pierwsza szansa na ostatni spacer



[Zwrotka 1]

Pamiętam, że było zimno, przytuliła, by się zagrzać

I jeśli istnieją czary, to chyba była magia

Nie mówiła, że ma typa, zapytała co się dzieję

A ja tylko szedłem aleją trosk, rozterek

I żebym był, kurwa, trochę inny, strofował

W tym momencie nawet mógłbym się zakochać

Życie jak mokry cement, ślady błędów, de facto

Zawsze się odciskają, po czym na zawsze zaschną

Mówiła "z fartem Rafał, w tych balach nie przesadź"

Ja myślę "chuj z farta, jak życie mi ucieka"

Kilka pocałunków, dla zimy mej przebiśnieg

Choć równie dobrze, to mogłaby nie istnieć

Ej, kochanie, może ze mną razem znikniesz?

Jeśli znajdzie się coś, co nazywałem wyjściem

W koronach drzew błyszczy złoto wszechobecne

Tylko my i spacer, niech jesień trwa wiecznie



[Refren x2]

Co zrobisz, gdy przyjdę pod drzwi

Nienajedzony i uczuć głodny?

Czy zyskasz coś, gdy wszystko stracę?

To pierwsza szansa na ostatni spacer



[Zwrotka 2]

Pamiętam tamto spojrzenie, gracze zawsze to czują

Gdy wypuścisz mnie z klatki, to zwiń horyzont w rulon

W tym świecie lepiej czasem nic nie czuć, mała

Wtedy nie bolą cię kolejne rozstania

Mamy przegnite serca, niemiłe wnętrza

I całą gamę uczuć, to przeżyłem w wersach

Wtedy jej oczy zapłonęły, jak szmaragd

Uwierz, to boli, widzę jak odpuszczała

Wtedy każda część jej, każda kropla niej

Z grymasem straty chciała powiedzieć "nie"

Za parawanem gwiazd czeka rozkosz

Bo kupiliśmy klucze do bram, własną godność

Chciałem jej dać nieco więcej, niż reszta

Więcej niż wyśni i nie mniej, niż bym zechciał

W koronie złota, przechadzkach naszych ekstaz

Chyba wydawała mi się najpiękniejsza



[Refren x2]

Co zrobisz, gdy przyjdę pod drzwi

Nienajedzony i uczuć głodny?

Czy zyskasz coś, gdy wszystko stracę?

To pierwsza szansa na ostatni spacer



[Zwrotka 3]

Pamiętam jak dziś, gdy się poddała

Skończyły się odpowiedzi, choć dalej były pytania

Ręce miała zimne, oczy puste, tępe

Aż chuj by to wziął i Boga spalił w piekle

Tak szliśmy razem, ostatni nasz spacer

Ty mów co chcesz, ja cię więcej nie zobaczę

Nie rozumiem kobiet już doszczętnie, odkąd

Zostawią mnie, tłumacząc moje dobro

Ostatnim słowem jest pożegnanie bez słów

Zgniję na chodniku, żebrząc o krople deszczu

W grobowej ciszy, gdy wiatr szansami szlochał

Proszę o ogień, odpalisz papierosa

Zabiła mnie moją bronią, bez zasad

"Rafał nie potrafię kochać, przepraszam"

Zabiła mnie moją bronią, bez zasad

"Rafał nie potrafię kochać, przepraszam"



[Tekst i adnotacje na Rap Genius Polska]

More from Pamiętniki Ludzi Nienormalnych (2012)

More by KPSN

All KPSN songs →