Morze

from Azyl (2019)
[Zwrotka 1]

A może już nie ma powrotów? Jest tylko smutek poety

Co był gotowy do lotu, a teraz tu siedzi jak kretyn
I pisze na piasku wersety, które zabiera mu fala

I pyta nieśmiało ziarenek, pod którym się miłość schowała?

A czekała na niego sala, w teatrze bycia człowiekiem

I znany jest w kuluarach jako ten, co zawsze wie lepiej

Dziś rano przyglądał się mewie, po plaży się dziwnie pałętał

Dziś musisz popatrzeć na siebie, publiko co przyszłaś na spektakl

Pustoszeją już miejsca i trochę nie jest już smutno

Artysta na dłużej utknął z szaloną rozwódką wódką

I mało kto już pamięta artystę co zgubił swój morał

A może zwątpił w swą sztukę? A może to była zła pora?

I chyba widziałem go wczoraj, z uśmiechem lecz oczy miał smutne

A może to było przedwczoraj, a może widziałem go w lustrze

A może spotkamy się wkrótce w twej wyobraźni słuchaczu

I może nam będzie do śmiechu, a może nam będzie do płaczu



[Refren]

A może jutro o tej porze pójdziemy nad morze

I na piasku zbudujemy dla nas zamek (zamek)

I może się otworzę przed tobą i przed tym morzem

I znów będziemy tak gadać, aż po ranek (ranek)

A może nie pomoże nic i znowu będzie gorzej

I zostanę nad tym morzem sam jak palec (palec)

I za to, że już nie tworzę winić będę głupie morze

I tę głębię z której się nie wydostanę



[Zwrotka 2]

A może każdy ma plażę, ma swoje zamki na piasku

I biegną ślepcy do marzeń, poznając świat po omacku

A może ma swych wyznawców, wsłuchanych namiętnie w szum fal

I chyba widziałem tamtego poetę, a może to byłem ja sam

A może dziś przyjdzie szkwał i zatrze ślady na zawsze

A morze wzbudzi swą taflę i artysta co stanie tam na dnie

I może tak będzie łatwiej, bo nikt nie czeka już na występ

Ostatnie spotkanie z mistrzem nim morze w nim na zawsze wyschnie

A może ty kiedyś przyjdziesz, by chwilę odpocząć na plaży

W spokoju odetchnąć głęboko, przez moment beztrosko pomarzyć

I znajdziesz uśmiech na twarzy jak gdy czuliśmy najmocniej

Węzłów, które w nas popękały niech spoi kłódka na moście

Bo serca otwarte na oścież, świadomie trzymają rękami

Otwartych umysłów emocje, nim przeciąg pierdolnie drzwiami

I miną nam bezowocnie kolejne lata w otchłani

Półsłówek, półprawd, półobjęć, bo kurwa pół życia za nami



[Refren]

A może jutro o tej porze pójdziemy nad morze

I na piasku zbudujemy dla nas zamek (zamek)

I może się otworzę przed tobą i przed tym morzem

I znów będziemy tak gadać, aż po ranek (ranek)

A może nie pomoże nic i znowu będzie gorzej

I zostanę nad tym morzem sam jak palec (palec)

I za to, że już nie tworzę winić będę głupie morze

I tę głębię z której się nie wydostanę



[Zwrotka 3]

Kiedy spotkasz poetę to pozdrów go szczerze ode mnie

Powiedz, że jestem szczęśliwy, że w końcu mam swoje miejsce

Może też kiedyś przejdziesz, przez wybór "zostać" czy "odejść"

Na plaży znajdziesz odpowiedź w obrazie zaspanych powiek

Morze zanuci powieść, o tym, że warto jest czekać

I powie o wadach i o zaletach, o łatwych zdradach, o trudnych kobietach

I potem odejdzie poeta i coś zaszumi tak mocno

I wyleje się w głąb człowieka morze, które zwie się samotność

More from Azyl (2019)

More by Skor

All Skor songs →