Egzystencjalnie

from Słowoplastyka (2015)
[Zwrotka 1]

Wcisnąłem ci w rękę swoja dłoń i uleciało z niej życie

Zimna jak w styczniową noc, a ty czujesz, jakbyś dotykała szybę
Para z ust przypomina mi ląd, więc odpal mnie, podając iskrę

Chcę tylko czuć radość lub ból, taki filister, że do kłębka dochodzę po nitce

Mam trudność ze wstawaniem, dźwigam za dużo rymów

Nie czuję nic, gdy łamię alfabet i gdy piszę piórami serafinów

Niegdyś piłem z kobiet atrament, wena szła ze mną do łóżka

Dzisiaj, szukając wrażeń, chciałbym ci włożyć nożyczki w usta

Nie wiem czy choruję na brak emocji, czy brak kręgosłupa

Patrzą na płyty znajomi z dzieciństwa, didaskalia – weź uwierz w ducha

I nie czuję nic, choć włada mną buta, choć żyję tutaj zaklęty w minutach

Natenczas to czytam, piję i ru... Cham ze mnie, bo mówisz do mnie, a ja nie słucham

I mam już dość, znów muszę położyć skroń na poduszkach

Jutro będę szukał po nocy miłości jak Gustaw

I zanim kogut trzy razy zapieje zwiastując świt

Ja wrócę na mglistą przystań, nie czując nic



"Do najdalszych gwiazd jest piętnaście miliardów lat świetlnych

Światło biegnie z prędkością trzystu tysięcy kilometrów na sekundę, a świat się ciągle rozszerza."

"Wiesz, gdzie jest kraniec? Daleko..."/x4



[Zwrotka 2]

Wcisnąłem ci w rękę swoja dłoń i uleciało z niej życie

Ile jeszcze muszę milczeć, aż w końcu zacznę krzyczeć?

Smutny jak zawsze, wkurwiony jak zwykle

Użyję Super Glue, by kleili się na bicie

Na pieprzone zaczepki mam immunitet

Kiedy mówisz coś na mnie, to jakbyś otwierał cipę

Czuję, że buduję dom #klaustrofobia

Jestem jak woda – nie mogę cię skrzywdzić, więc unikam ognia

Ty uciekasz przez palce zmieniając postać z ognia w orkan

Moje życie zna jeden smak – smak picia do dna

Egzystencjalnie – jak żyć, gdy świat przestał zachwycać

Chyba nastał czas słowem namalować własny – Słowoplastyka



[Zwrotka 3]

Okrążam ziemię już czwarty raz, siedzę w fotelu, patrzę na czas

Z głośników leci rap, każdemu po równo kartą Master Card

Przeciągam życie, jak palec po skroni, pada ciało na folii

Wkładam 2 palce w usta Wiktorii, bo ona to jedyne, co chcę w życiu pierdolić

I kim jesteś? - Pyta mnie mózg, wysyłając łzę

Nie czuję, gdy spływa stalowe policzków mięśnie - szklane powieki, zardzewiała brew

Nie jestem jak inni, na zewnątrz dziecko w Dorian Gray

Chyba, żeby nie krzywdzić bliskich, musiałbym zapaść w sen

Szukam Boga i odpowiedzi na to, jak mnie świat wychował

Że sam gdzieś z tobą na wzgórzu Golan zapytam: "Czy nie zrobisz mi loda?"

Poczułem to zło, gdy powstałem z kolan, z szyi spadła pokora

Na głowę włożona korona i dusza rzucona, co prosi o łaskę, jak narkoman o Monar



[Zwrotka 4]

Okrążam ziemię już czwarty raz, bredzą głupoty, że mam jedną z szans

Mam ich cały magazynek synek i odwagi na tyle, by w życiu postawić na rap

Nie dam dupy jak Helen Hunt, nie skończę seansu dla braw

Cel jest gdzieś wyżej, bo będąc koneserem walczę o smak

Dotykam ukurzonych winyl i śladów po igle

Przecieram zakryty napis na ścianie "Jebać policję"

Słucham jak rodzi się bunt, jak w gardłach rodzi się krzyk, zaiste

I słyszę, jak we mnie gotuje się puls, na skórze wódz tatuuje mi misję

Widzę, jak powstaje tłum i tysiące głów idzie w marszu za Wisłę

Kurz wzbija tentem ku stóp, rój złączony jednym nazwiskiem

I wtedy smak przypomina mi ból, jak smakuje sól, gdy przestajesz milczeć

I płacę słono każdego dnia za indywidualność i charyzmę

Za to, że nie chcę być jak Dorian Gray, odrzucając pierwiastek ludzki

Za to, że nawet wtedy kiedy nie piję, nie siądę do stołu z frajerem do wódki

Są żelazne zasady tej gry praojców skąpane we krwi

Nigdy nie sprzedam duszy, nawet kiedy całe ciało leci na pysk

More from Słowoplastyka (2015)

More by Rover

All Rover songs →